"Patrząc na góry, nabieram pokory i dostrzegam duszę we wszystkim, co jest stworzone".

Nie możemy bez nich żyć, myślimy o nich, wędrujemy po nich we śnie, odpoczywamy w nich, dojrzewamy przy nich, zakochujemy się...

ZOBACZ ZDJĘCIA Z WYCIECZKI

To oni, tylko tacy spędzili dwa dni w bajecznych Tatrach. Wspinali się po bezskresnych ścieżkach na szczyty, które zabierająw krainę marzeń. Tród, pot, wyczerpanie nie stanęły im na przeszkodzie by się wspinać. Doświadczenie nie wzięło góry nad rozsądkiem i bezpieczeństwem.

Połączeni więzami przyjaźni, zcementowani wzajemną i bezinteresowaną pomocą mogli dojść do celu. 

A góry żyły własnym życiem, rozmawiały z nimi, opowiadały zamierzchłe legendy, nęciły, zapraszały, groziły, przymilały się.

Tatry nasze Tatry - jak dobrze, że jestescie! Tęskniliśmy za wami i bedziemy tęsknić zawsze.

Powrócimy tu za chwileczkę, jak opadną mgły, śniegi zmienią się w krople wody, osiądzie wieczorna rosa.

Średnia ocen użytkownika

   (0 głos)